1985 முதல் 2009க்குப் பிந்தைய காலம் வரையிலான விரிவான வரலாற்றுப் பதிவு
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் 40ஆம் ஆண்டு நிறைவு வரலாற்றுத் தொகுப்பிற்காக தயாரிக்கப்பட்டது. இந்த வரலாற்று வரைவு மனிதாபிமான நிவாரணம், புனர்வாழ்வு, நிலையான அபிவிருத்தி, புலம்பெயர் தமிழர் பங்களிப்பு மற்றும் அமைப்பின் மாற்றங்களைப் பதிவு செய்கிறது.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் வரலாறு, தமிழ் பொதுமக்களின் தொடர்ச்சியான இடம்பெயர்வு, இந்தியாவுக்கான அகதி நகர்வு, இலங்கையின் நீண்டகால உள்நாட்டுப் போர், 2004 இந்தியப் பெருங்கடல் சுனாமி மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய மீள்குடியேற்றத்தின் கடினமான மாற்றகாலம் ஆகியவற்றோடு பிரிக்க முடியாத வகையில் இணைந்துள்ளது. எனினும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் வரலாறு அவசர நிவாரணத்தில் மட்டும் முடங்கியதல்ல. காலப்போக்கில், மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் நிரந்தர உதவி பெறுபவர்களாகவே இருக்காமல், திறன்கள், வாழ்வாதாரம், கல்வி, சுகாதாரம், கண்ணியம் மற்றும் தங்களது அபிவிருத்தியைத் தாங்களே முன்னெடுக்கும் ஆற்றலை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற பரந்த அணுகுமுறையை அமைப்பு வளர்த்தது.
அவசர மனிதாபிமானப் பணி ஒரு குடும்பம் இன்று எவ்வாறு உயிர்வாழும் என்பதை நோக்குகிறது. புனர்வாழ்வு அந்தக் குடும்பம் எவ்வாறு மீள எழும் என்பதை நோக்குகிறது. நிலையான அபிவிருத்தி அந்தக் குடும்பமும் சமூகமும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்புற உதவியைச் சாராமல் எவ்வாறு தன்னிறைவை அடையும் என்பதை நோக்குகிறது. வுசுழு இந்த நிலைகளை ஒன்றோடொன்று இணைக்க முயன்றது.
அமைப்பின் பணிகள் சமைத்த உணவு, அகதி மருத்துவ சேவை மற்றும் அவசர தங்குமிடத்திலிருந்து கிராமத் திட்டமிடல், கிணறுகள், சுகாதாரம், ஊட்டச்சத்து மையங்கள், முன்பள்ளிகள், தொழிற்பயிற்சி, பெண்கள் அபிவிருத்தி, சிறுகடன், விவசாயம், செயற்கை அங்க புனர்வாழ்வு, கண்ணிவெடி அகற்றல், நிரந்தர வீடமைப்பு மற்றும் சமூக உட்கட்டமைப்பு வரை விரிந்தன. புலம்பெயர் தமிழர் சமூகமும் நிதி, பொருட்கள், தொழில்நுட்ப அறிவு, தொழில்முறை தன்னார்வலர்கள் மற்றும் சர்வதேச தொடர்புகள் மூலம் முக்கியத் தூணாக இருந்தது.
1. 1983-1985 இனக்கலவர இடப்பெயர்வு நெருக்கடியிலிருந்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட நிவாரணம் வரை
1983 ஜூலை மாதத்தில் நடைபெற்ற தமிழர்களுக்கு எதிரான இனக்கலவரம் (கறுப்பு ஜூலை) இலங்கையிலிருந்து தமிழ்நாட்டிற்கு பெருமளவு அகதிகள் செல்லக் காரணமானது. வீடுகள், வேலைவாய்ப்பு, உடமைகள் மற்றும் பல சந்தர்ப்பங்களில் உறவினர்களையும் இழந்த குடும்பங்கள் தென் இந்தியாவை அடைந்தன. உணவு, குடிநீர், உடை, மருந்து, மருத்துவ பராமரிப்பு, சமையல் பாத்திரங்கள் மற்றும் தற்காலிக தங்குமிடம் ஆகியவை உடனடி தேவைகளாக இருந்தன.
தென்னிந்தியாவில் இருந்த ஈழத் தமிழ் மருத்துவர்கள், மாணவர்கள், தொழில்முறை நிபுணர்கள் மற்றும் சமூகத் தன்னார்வலர்கள் முகாம்களில் உதவத் தொடங்கினர். டாக்டர் ஜெயகுலராஜா மற்றும் டாக்டர் N. S. மூர்த்தி போன்றோர் இந்த ஆரம்ப மனிதாபிமான முயற்சியுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தனர்.
ஆரம்பகால பணிகளில் மருத்துவ ஆலோசனை மற்றும் மருந்துகள், சமைத்த உணவு, குழந்தைகளுக்கான பால்மா மற்றும் ஊட்டச்சத்து, உடைகள், சமையல் பாத்திரங்கள், பாய்கள், தற்காலிக குடிசைப் பொருட்கள், தன்னார்வலர் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் வெளிநாட்டு ஆதரவாளர்களுடன் தொடர்பு ஆகியவை அடங்கின.
பொருட்களை வழங்குவதால் மட்டும் அகதி நெருக்கடியை சமாளிக்க முடியாது என்பது ஆரம்பத்திலேயே தெளிவானது. தேவைகளை அடையாளம் காணுதல், கொள்முதல், போக்குவரத்து, கணக்குப்பதிவு, விநியோகம் மற்றும் தன்னார்வ ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய ஆரம்ப அமைப்புகளே தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் பின்னைய களப்பணிகளுக்கான அடித்தளமாக அமைந்தன.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக்கழகமாக 1985 ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தில் பதிவு பெற்று கட்டமைப்பாக இயங்க தொடங்கியது. இதற்கு முதற்கட்டமாக, தமிழீழ தேசியத் தலைவர் மேதகு திரு வே பிரபாகரன் அவர்களால் இந்திய ரூபாயில் 50,000 வழங்கப்பட்டது.
2. 1985 முதல் புலம்பெயர் தமிழர் சமூகம் ஒரு மனிதாபிமான வளமாக
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் உருவான ஆரம்ப ஆண்டுகளிலேயே அதன் சர்வதேச தொடர்புகளும், பங்களிப்புக்களும் வளரத் தொடங்கியது. 1985இல் ஆரம்பத்தில் சுவிற்சலாந்திலும் தொடர்ந்து பிரித்தாணியாவிலும், அதே காலப்பகுதியில் ஐரோப்பாவிலும் தொடங்கப்பட்டது
உலகமெங்கும் 15 நாடுகளில் தொண்டு அமைப்பாக பதிவு செய்தது. ஐக்கிய இராச்சியம், சுவிட்சர்லாந்து, கனடா, அவுஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, டென்மார்க், நோர்வே, சுவீடன், நெதர்லாந்து, இத்தாலி, பெல்ஜியம், நோர்வே, டென்மார்க், பின்லாந்து, மலேசியா, சிங்கப்பூர், பொற்சுவான மற்றும் தென்னாபிரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் அமைப்புகள் செயற்பட்டன .
புலம்பெயர் பங்களிப்பு நிதி வளங்கள், மருந்துகள் மற்றும் மருத்துவ உபகரணங்கள் உள்ளிட்ட பொருள் வளங்கள், மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், பொறியாளர்கள், கணக்காளர்கள், ஆசிரியர்கள், ஆலோசகர்கள் மற்றும் IT நிபுணர்கள் உள்ளிட்ட மனித வளங்கள், மேலும் சர்வதேச தொண்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப அமைப்புகளுடனான நிறுவனத் தொடர்புகள் ஆகிய வடிவங்களில் இருந்தது.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் நீண்டகால புனர்வாழ்வுக்குள் நகர்ந்தபோது, முன்பள்ளிகள், ஆசிரியர் பயிற்சி, கிணறுகள், தொழிற்பயிற்சி மையங்கள், குழந்தைகள் இல்லங்கள், மாற்றுத்திறனாளர் புனர்வாழ்வு, வாழ்வாதாரத் திட்டங்கள் மற்றும் கிராம உட்கட்டமைப்பு போன்ற நீண்டகாலத் திட்டங்களுக்கும் புலம்பெயர் ஆதரவு செலுத்தப்பட்டது.
3. 1987-1990 இலங்கைக்குள் செயற்பாடுகளை மீண்டும் கொண்டு வருதல்
1987இல் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் யாழ்ப்பாணத்தில் திட்ட அமலாக்கப் பணியை நிறுவியது. கொக்குவிலில் KKS வீதியில் ஆரம்ப அலுவலகம் இருந்தது. இதன் மூலம் இந்தியாவுக்குச் சென்ற அகதிகளுக்கு மட்டும் அல்லாமல் இலங்கைக்குள் மோதலால் பாதிக்கப்பட்ட பொதுமக்களுக்கும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் அதிகமாக சேவை செய்யத் தொடங்கியது.
1987 ஜூலை இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் அகதிகள் திரும்புதல் மற்றும் நிலைமை சீராகும் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கியது. அதே ஆண்டின் பின்னர் தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மீளச்செல்லுதல் தொடங்கியது. எனினும் விடுதலைப் புலிகள் மற்றும் இந்திய அமைதிப்படை இடையிலான போர் புதிய பாதுகாப்பின்மை மற்றும் இடம்பெயர்வை உருவாக்கியது.
இக்காலத்தில் சமைத்த உணவு, அவசர மருத்துவ உதவி, மருந்து விநியோகம், பாதிக்கப்படக்கூடிய பொதுமக்கள் மற்றும் மனிதாபிமானப் பொருட்களுக்கான போக்குவரத்து, தற்காலிக நலன்புரி நிலைய உதவி, உள்ளூர் மத மற்றும் சமூக அமைப்புகளுடன் ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை முக்கியப் பணிகளாக இருந்தன.
4. 1990-1994 அவசர நிவாரணத்திலிருந்து புனர்வாழ்விற்கு
IPKF வெளியேறிய பின்னர் மீண்டும் தொடங்கிய போர் பொதுமக்களை பெருமளவில் இடம்பெயரச் செய்தது. இலங்கை அரச படைகளின் திட்டமிட்ட படை நவடிக்கைகள், ஆகாய, கடல்வழித் தாக்குதல்கள், மக்களை சொந்த இடத்தில இருந்து இடம்பெயர செய்தது. குறிப்பாக தென் தமிழீழதில் இருந்து பெருமளவான மக்கள் வடக்கு நோக்கி இடம்பெயர்ந்தனர். இவர்கள் வன்னி மற்றும் வடமராட்சி பகுதிகளில் பள்ளிகள், கோவில்கள், தேவாலயங்கள் மற்றும் பொது கட்டிடங்கள் நலன்புரி நிலையங்களாக மாற்றப்பட்டு தங்க வைக்கப்பட்டனர்.
இது நீண்டகால இடம்பெயர்வு தேவைகளின் தன்மையை மாற்றியது. குழந்தைகளுக்கு கல்வி, கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு சுகாதார மற்றும் ஊட்டச்சத்து சேவைகள், குடும்பங்களுக்கு நீர் மற்றும் சுகாதாரம், வேலை இழந்தவர்களுக்கு வாழ்வாதாரம் மற்றும் சமூகங்களுக்கு உதவியை ஒழுங்குபடுத்தும் அமைப்புகள் தேவைப்பட்டன.
இதனால் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் புனர்வாழ்வு மற்றும் சமூக அபிவிருத்திக்குள் விரிந்தது. 1993இல் மாகாண மாகாண தொண்டு அமைப்பாக பதிவு செய்யப்பட்டது. மேலும் சமூக பொருளாதார நிதியமும் இதே காலகட்டத்தில் உருவானது.
5. 1995 யாழ்ப்பாணப் பெரும் இடம்பெயர்வு
1995 இறுதியில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து நிகழ்ந்த பெரும் இடம்பெயர்வு வுசுழு எதிர்கொண்ட மிகப்பெரிய மனிதாபிமான அவசரநிலைகளில் ஒன்றாகும். குடாநாட்டில் இருந்து சுமார் 300,000 முதல் 400,000 வரை மக்கள் இடம்பெயர்ந்திருந்தனர்.
புதிதாக வந்தவர்களுக்கு சமைத்த உணவு, கர்ப்பிணி மற்றும் பாலூட்டும் தாய்மார்களுக்கு உதவி, சமையல் கூடங்கள், பாத்திரங்கள், எரிபொருள், அரிசி மற்றும் உலர் உணவு, பாய்கள் மற்றும் தங்குமிடப் பொருட்கள், போக்குவரத்து, மருத்துவ உதவி, தாய்மார்களுக்கு விசேட உதவி, பதிவு மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவை உடனடி நிவாரண பணிகளாக இருந்தன. இந்த மிகப்பெரிய பேரிடர்,பெரும் இடப்பெயர்வு முகாமைத்துவம் மூலம், தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் மிகப்பெரிய தாய் தொண்டு அமைப்பாக தாயகத்தில் உருவெடுத்தது.
சுமார் 400,000 மக்களுக்கு உணவு ஏற்பாடுகளில் பங்காற்றிய தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் பின்னர் சுமார் 180,000 மக்களை வன்னியில் குடியேற்றம் செய்து வாழ்வாதார பணிகளையும் செய்தது..
6. 1996-1999 வன்னி மீதான இராணுவ படையெடுப்புக்களும், அனர்த்த முகாமைத்துவப்பணிகளும்- வன்னி சிறார் பட்டினி தவிர்ப்பு திட்டம்.
1996இல் கிளிநொச்சியைச் சுற்றிய போர், ஏற்கனவே யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து இடம்பெயர்ந்த பல குடும்பங்களையும் மீண்டும் இடம்பெயரச் செய்தது. உணவு, மருந்து மற்றும் பிற பொருட்களில் பற்றாக்குறைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் இருந்தன. அரசாங்க உணவு விநியோகம் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட வகையில் தொடர்ந்தாலும், மதிப்பிடப்பட்ட தேவையைவிட குறைவாக இருந்தது.
1997 ஆண்டு முதல் ஜெயசிக்குறு படை நடவடிக்கையாலும் சிங்கள அரசின் தொடர் பொருளாதார தடைகளினாலும் , வன்னி பெரும் உணவுப் பற்றாக்குறைக்கு உள்ளானது. இதனால் புலம்பெயர் மக்களின் துணையுடன் , வன்னி சிறார் பட்டினி தவிர்ப்பு திடடம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு செயற்படுத்தப்பட்டது. இதனால் கர்ப்பிணிகள் மற்றும் பாலூட்டும் தாய்மார்கள், குழந்தைகள் , சிறார்கள் பட்டினி சாவில் இருந்து பாதுகாக்க பட்டனர். மேலும் பகல் பராமரிப்பு நிலையங்கள் ஊட்டச்சத்து, முன்பள்ளிக் கல்வி, சுகாதார பரிசோதனை மற்றும் மருத்துவ சேவைகள், வீட்டுத்தோட்டம், நெல், காய்கறி, கோழிப்பண்ணை, கால்நடை மற்றும் விவசாய முயற்சிகள் நிவாரணத்தின் மீதான சார்பை குறைத்து குடும்ப வருமானத்தை உருவாக்கும் நோக்கில் ஊக்குவிக்கப்பட்டன. 1993இல் சுயதொழிலுக்காக உருவான சமூக-பொருளாதார நிதி 1997இல் விவசாய முயற்சிகளுக்கும் சேமிப்பிற்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. நீர்நிலைகள் சீரமைக்கப்பட்டு உள்ளுர் உற்பத்தி ஊக்குவிக்கப் பட்டது. இதனால் பொருளாதார தடைகளில் இருந்து மக்கள் பாதுகாக்கப் பட்டனர்.
7. கிராம மட்ட சமூக-பொருளாதார அபிவிருத்தி
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் நிலையான அபிவிருத்தி அணுகுமுறையின் முக்கிய அம்சம் தனிநபரை மட்டும் அல்லாமல் கிராமத்தையே திட்டமிடலின் ஒரு அலகாகக் கருதுவதாகும். மக்கள் தங்களது தேவைகளை அடையாளம் காணவும், முன்னுரிமைகளை நிர்ணயிக்கவும், வளங்களை நிர்வகிக்கவும் பங்கேற்றால் அபிவிருத்தி நீடிக்கும் என்ற கருத்து இதன் அடிப்படை.
குடிநீர் பற்றாக்குறை, சேதமடைந்த வீதிகள், முன்பள்ளி இல்லாமை, வேலைவாய்ப்பின்மை, பாசனப் பற்றாக்குறை, பெண்தலைமை குடும்பங்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், பள்ளிவிலகல் மற்றும் உற்பத்தி இல்லாத குடும்பங்கள் போன்ற தேவைகளை கிராமக் குழுக்கள் அடையாளம் காண உதவின.
பங்கேற்பு அபிவிருத்தி, திட்ட முகாமைத்துவம், அபாய பகுப்பாய்வு, நிதி முகாமைத்துவம், கால முகாமைத்துவம் மற்றும் சமூக ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய துறைகளில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் பயிற்சிகளை நடத்தியது. World Bank நிதியுதவி பெற்ற NEIAP திட்டத்தில் சமூக இயக்கம், குளங்கள் புனரமைப்பு மற்றும் கிராம அபிவிருத்தி இடம்பெற்றன.
8. சமூக-பொருளாதார அபிவிருத்தி வங்கி (SEDB)
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் Socio-Economic Development Fund 1993இல் சுயதொழில் உதவிக்காக தொடங்கப்பட்டது. 1997இல் விவசாய முயற்சிகள் மற்றும் சேமிப்புகளுக்காக அதன் பரப்பு விரிவுபடுத்தப்பட்டு பின்னர் Socio-Economic Development Bank (SEDB) என செயல்பட்டது.
திறனும் உழைக்க விருப்பமும் இருந்தாலும் கருவிகள், கால்நடை, விதை, மீன்பிடி உபகரணம் அல்லது சிறு வியாபாரத்திற்கான ஆரம்ப மூலதனம் இல்லாத குடும்பங்களுக்கு சுழற்சி நிதி உதவி வழங்கும் கருத்து இதன் மையமாக இருந்தது.
விவசாயம், கால்நடை, கோழிப்பண்ணை, மீன்பிடி, சிறு கடைகள், சிறு தொழில், வீடமைப்பு, கல்வி மற்றும் சமூக நலத் திட்டங்கள் உள்ளிட்ட துறைகளில் நிதி பயன்படுத்தப்பட்டது. தேவைகள் மதிப்பீடு, பயிற்சி, நிதி, உற்பத்திச் செயற்பாடு, வருமானம், சேமிப்புஃதிருப்பிச் செலுத்தல், மேலதிக சமூக முதலீடு என்ற நிலைத்தன்மை மாதிரி உருவானது.
9. நீர், சுகாதாரம் மற்றும் பொதுச் சுகாதாரம்
Water and Sanitation (WATSAN) ஒரு அவசரத் திட்டமாகவும் நீண்டகால அபிவிருத்தித் திட்டமாகவும் இருந்தது. பாதுகாப்பற்ற நீரும் போதிய கழிப்பறை வசதியின்மையும் நீர்வழி நோய்களை வேகமாகப் பரப்பக்கூடியவை.
பொதுக் கிணறுகள் மற்றும் குழாய்க் கிணறுகளைப் பழுது பார்த்தல், புதிதாக அமைத்தல், ஆழப்படுத்தல், சுத்தப்படுத்தல், பயன்படுத்தப்படாத கிணறுகளை பாதுகாப்பாக மூடுதல், நிலத்தடி நீரைப் பாதுகாத்தல், சிறு குளங்கள் மற்றும் நீர்நிலைகளை மீளமைத்தல், உப்புநீர் ஊடுருவலைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் குடிநீர் வழங்குதல் ஆகியவை திட்டத்தில் இடம்பெற்றன.
பொது கழிப்பறைகள், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் நீர்வழி நோய்களைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகளும் இடம்பெற்றன. 2004 சுனாமிக்குப் பின்னர் கடல் நீர் கலப்பு மற்றும் கிணறுகள் அழிவால் WATSAN மேலும் முக்கியமானது.
10. பெண்கள் அபிவிருத்தி, புனர்வாழ்வு மற்றும் பாலின சமத்துவம்
போர் மற்றும் இடம்பெயர்வு பெருமளவு பெண்தலைமை குடும்பங்களை உருவாக்கின. வருமான இழப்பு, குழந்தைப் பராமரிப்பு, கடன் வசதி இல்லாமை, பாதுகாப்பின்மை மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் சமூகத் தடைகள் போன்ற பல சிக்கல்கள் ஒரே குடும்பத்தில் ஒன்றாக இருந்தன.
Women’s Development and Rehabilitation Organisation (WDRO) மற்றும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் தொடர்புடைய பெண்கள் திட்டங்கள் நலன்புரியைத் தாண்டி பொருளாதார மற்றும் சமூக வலுப்படுத்தலை நோக்கின. தொழிற்பயிற்சி, வட்டியில்லா சுழற்சி கடன்கள், கோழிப்பண்ணை, தையல், சிறு தொழில் மற்றும் இளம் பெண்களின் தொழில் முனைவு ஆகியவை இதில் இடம்பெற்றன.
பாலின சமத்துவம் தனிப் பெண்கள் திட்டத்தில் மட்டும் இல்லாமல் கிராமத் திட்டமிடல், பயிற்சி, பொருளாதாரத் திட்டங்கள் மற்றும் சமூக முடிவெடுப்பிலும் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை முன்னிறுத்தப்பட்டது.
11. குழந்தைகள் பராமரிப்பு, கல்வி மற்றும் இயல்பான குழந்தைப் பருவம்
போர், குழந்தைகளை பெற்றோர் இழப்பு, இடம்பெயர்வு, வறுமை, கல்வித் தடைகள், மன உளைச்சல் மற்றும் குடும்பப் பிரிவு வழியாக பாதித்தது. தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் குழந்தைகள் திட்டங்கள் குடியிருப்பு பராமரிப்பையும் கல்வி மற்றும் நலன்புரிச் சேவைகளையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. இதனால் கழகம் குழந்தைகள் பராமரிப்பு இல்லங்கள் தாயகத்தில் அமைக்கப்படடன.
இல்லங்களில் சிறார்களுக்கு பாதுகாப்பு, அடிப்படை கல்வி, விளையாட்டு, மனித வளர்ச்சி மற்றும் தொழிற்பயிற்சி வழங்கப்பட்டது. பெற்றோர் பராமரிப்பை இழந்த குழந்தையை ‘அனாதை’ என்ற அடையாளத்திற்குள் மட்டும் அடைத்து விடாமல் இயன்றவரை குடும்ப வாழ்க்கையை ஒத்த சூழலை வழங்க வேண்டும் என்ற அணுகுமுறை கழகத்தின் நோக்கமாக இருந்தது. இனிய வாழ்வு இல்லம் என்ற பெயரில் பார்வை, கேள்வித்திறன் மற்றும் பிற விசேட தேவைகள் கொண்ட குழந்தைகளுக்கான கல்வி வசதிகளுக்கும் ஆதரவு வழங்கப்பட்டது. இந்த திட்டங்கள் இன்றுவரை உயிர்ப்புடன் செயற்பட்டு வருகின்றது.
12. முன்பள்ளிக் கல்வி அபிவிருத்தித் திட்டம்
ஆரம்பக் குழந்தைப் பருவக் கல்வி தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் மிக விரிவான நீண்டகாலத் திட்டங்களில் ஒன்றாக வளர்ந்தது. கட்டிடங்கள், ஆசிரியர்கள், பயிற்சி, கற்றல் பொருட்கள், ஒருங்கிணைப்பு, பெற்றோர் பங்கேற்பு மற்றும் குழந்தை வளர்ச்சிச் செயற்பாடுகள் அனைத்தும் இதில் இடம்பெற்றன.
1995 இல் இருந்து 270 முன்பள்ளிகள் கட்டப்பட்டிருந்தன் 323 ஆசிரியர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டு 11,250 குழந்தைகள் வன்னியில் முன்பள்ளிகளில் கல்வி கற்றனர். ஒருங்கிணைந்த பாடத் திட்டம், ஆசிரியர் பயிற்சி திட்டம் உறுதியான கடடமைப்பு (PSEDC) வடக்கு கிழக்கில் தமிழ், முஸ்லிம், சிங்கள சமூகங்களுடன் ஒருங்கிணை பெரும் திட்டம் ஆக இலங்கை முழுவதற்கும் முன்னோடியாக அமைந்தது. 2006 இல் 1600 பள்ளிகள், 3600 ஆசிரியர்கள், 66,000 குழந்தைகளுக்கு கல்வியூட்டும் திட்டமாக அமைந்தது.
13. வெண்புறா அமைப்பு (றூவைந Pபைநழn) அங்க இழப்பிற்குப் பிந்தைய புனர்வாழ்வு
கண்ணிவெடிகள், குண்டுவீச்சு மற்றும் பிற போர்சார் காயங்கள் பலரை அங்க இழப்பு மற்றும் நிரந்தர மாற்றுத்திறன்களுடன் வாழ வைத்தன. மருத்துவ ரீதியாக உயிர் காப்பது புனர்வாழ்வின் முதல் படி மட்டுமே. ஒரு கால் அல்லது கையை இழந்தவர் வேலை, இயக்கத் திறன், தன்னம்பிக்கை மற்றும் குடும்பத்தை ஆதரிக்கும் திறனையும் இழக்கக்கூடும்.
வெண்புறா அமைப்பு (றூவைந Pபைநழn) தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்துடன் தொடர்புடைய சிறப்பு மாற்றுத்திறனாளர் புனர்வாழ்வு திட்டமாக வளர்ந்தது. செயற்கை அங்க தயாரித்தல் மற்றும் பொருத்துதல், பழுதுபார்ப்பு, உடற்பயிற்சி சிகிச்சை, இயக்கப் பயிற்சி, சக்கர நாற்காலி மற்றும் பிற உதவி சாதனங்கள், ஆலோசனை, தொழிற்பயிற்சி மற்றும் சுயதொழில் உதவி ஆகியவை ஒருங்கிணைந்த புனர்வாழ்வு பாதையாக இருந்தன.
கிளிநொச்சி, யாழ்ப்பாணம் மற்றும் திருகோணமலையில் செயற்கை அங்க சேவை நிலையங்கள் இருந்தது; அங்கம் இழந்தோரை பிறரிடம் தங்கி வாழாது சமூக மற்றும் பொருளாதார மீள்இணைப்புடன் இணைத்ததே இதன் முக்கியத்துவம் ஆகும்.
புனர்வாழ்வு, சிகிச்சை, செயற்கை அங்கம், இயக்கம், தன்னம்பிக்கை, திறன் , வாழ்வாதாரம், சுயநிலை. என்ற அடிப்படையில் 6200 பயனாளிகளுக்கு செயற்கை உறுப்புகள் பொறுத்தப்பட்டு, பயிற்சிகளும் வழங்கப்பட்டது .
14. தொழிற்பயிற்சி, உள்ளூர் திறன்கள் மற்றும் சமூக நிறுவனத் திறன்
புனரமைப்புக்கு திறமையான மனித வளம் தேவைப்பட்டது. போரும் இடம்பெயர்வும் பல இளைஞர்களின் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பை இடைநிறுத்தியிருந்தன் அதேவேளை வீடுகள், அலுவலகங்கள், வாகனங்கள் மற்றும் தொடர்பு வசதிகளை மீளமைப்பதற்கு நடைமுறைத் திறன்கள் தேவைப்பட்டன.
அலுவலக உபகரணப் பழுதுபார்ப்பு, வாகன மற்றும் தொடர்பு உபகரணப் பழுதுபார்ப்பு, கணினிப் பயிற்சி, தையல் மற்றும் ஆடைத் தொழில், ஓடு மற்றும் செங்கல் உற்பத்தி, கட்டுமானப் பயிற்சி மற்றும் உள்ளூர் தேவைக்கேற்ப பல்துறை தொழிற்பயிற்சிகள் வழங்கப்பட்டன.
சமூக அடிப்படையிலான அமைப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் NGO க்களுக்கும் முகாமைத்துவம், நிர்வாகம் மற்றும் நிதி முகாமைத்துவத் திறன் வளர்ப்பு வழங்கப்பட்டது.
15. 1999-2004 மனிதாபிமான கண்ணிவெடி அகற்றல் மற்றும் மீள்குடியேற்றம்
கண்ணிவெடிகள் மற்றும் வெடிக்காத வெடிபொருட்கள் இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளுக்கும் விவசாய நிலங்களுக்கும் திரும்புவதைக் கெடுத்தன. ஆகவே கண்ணிவெடி அகற்றல் தனித்த தொழில்நுட்பப் பணியாக அல்லாமல் மீள்குடியேற்றத்திற்கான முன் நிபந்தனையாக அமைந்தது.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் தனது Humanitarian Demining Unit (HDU) ஐ 1999இல் தொடங்கியது. 1999-2002 காலத்தில் சர்வதேச உதவியின்றி பெருமளவு கண்ணிவெடிகள் மற்றும் வெடிக்காத வெடிபொருட்கள் அகற்றப்பட்டன. 2002 போர்நிறுத்தத்திற்குப் பிறகு Norwegian
People’s Aid, Mines Advisory Group, Swiss Foundation for Mine Action மற்றும்Danish Demining Group ஆகியவற்றுடன் தொழில்நுட்ப ஒத்துழைப்பு விரிந்தது.
கண்ணிவெடி அகற்றல் குடும்பங்கள் குடியிருப்பு நிலங்களுக்கு திரும்பவும், விவசாய நிலங்களை மீண்டும் பயன்படுத்தவும், வீதிகள் மற்றும் சமூக வசதிகளுக்கான பாதுகாப்பான அணுகலை உருவாக்கவும், வீடுகள் மற்றும் உட்கட்டமைப்பை புனரமைக்கவும் உதவியது. 2003 இறுதியில் 800 கண்ணிவெடி அகற்றுநர்கள் சர்வதேச தரநிலைகளுக்கேற்ப பயிற்சி பெற்றனர்.
16. 2002-2004 போர்நிறுத்தம், புனரமைப்பு மற்றும் சர்வதேச ஒத்துழைப்பு
2002 பிப்ரவரி போர்நிறுத்த ஒப்பந்தம் செயற்பாட்டு சூழலை மாற்றியது. 2002 ஜூன் 27 அன்று தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் தேசிய NGO பதிவைப் பெற்றது; அரசு நிறுவனங்கள், ஐ.நா. முகவர்கள், சர்வதேச NGO க்கள், அபிவிருத்தி நிறுவனங்கள் மற்றும் நன்கொடையாளர் ஆதரவு திட்டங்களுடனான ஈடுபாடு விரிந்தது.
வீடுகள், வீதிகள், நீர், கல்வி, வாழ்வாதாரம், கண்ணிவெடி அகற்றல் மற்றும் சமூக அபிவிருத்தி நீண்டகாலத் திட்டமிடலுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டன. ஒரு மீள்குடியேற்றத் திட்டத்தில் கண்ணிவெடி அகற்றல், WATSAN, SEDB, முன்பள்ளி, பெண்கள் திட்டங்கள் மற்றும் தொழிற்பயிற்சி ஆகிய பல திட்டங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்படக்கூடியதாக இருந்தன.
2003இல் அரசு, LTTE, UNICEF மற்றும் பிற அமைப்புகள் இணைந்த Children
Affected by War Action Plan இல் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் பங்கேற்றது. கிளிநொச்சி, திருகோணமலை மற்றும் மட்டக்களப்பில் இடைக்கால மையங்களை கட்டவும் UNICEF உடன் இணைந்து நிர்வகிக்கவும் திட்டமிடப்பட்டது. கல்வி மற்றும் உளவியல்-சமூக மதிப்பீடு, ஆலோசனை, பொழுதுபோக்கு மற்றும் மீள்இணைப்பு உதவி ஆகியவை திட்டத்தில் இடம்பெற்றன.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம், ஐ.நா. அமைப்புகள், சர்வதேச Nபுழு க்கள், உலக வங்கி, ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கியுடன் தொடர்புடைய நிதி மற்றும் இலங்கை அரசுத் திட்டங்களுடனான பலவகை உறவுகளைப் பேணியது. அவை நிதியுதவி, தொழில்நுட்ப ஒத்துழைப்பு, அமலாக்க ஏற்பாடு அல்லது ஒருங்கிணைப்பு உறவுகளாக மாறுபட்டன.
போர்நிறுத்தக் காலத்தில் மீள்குடியேற்றம் ஒரு வீடு கட்டுவதைக் கடந்தது. வீடுகள், வீதிப் புனரமைப்பு, கிணறுகள் மற்றும் நீரமைப்புகள், சமூகக் கட்டிடங்கள், கல்வி வசதிகள், தாய்-குழந்தை ஊட்டச்சத்து, தொழிற்பயிற்சி மற்றும் உள்ளூர் திறன் வளர்ப்பு ஆகியவை ஒருங்கிணைந்த புனரமைப்பின் பகுதிகளாகின. இவற்றை புலம்பெயர் மக்கள் மற்றும் உலக தொண்டு அமைப்புகளின் உதவியுடன் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் செய்தது.
17. 2004-2005 சுனாமி: முன்னெப்போதும் இல்லாத பேரிடர் நிவாரண மற்றும்
மீட்பு பணிகள்
2004 டிசம்பர் 26 இந்தியப் பெருங்கடல் சுனாமி இலங்கையின் கடற்கரை சமூகங்களை பேரழிவுக்குள்ளாக்கியது. வடகிழக்கில் பல ஆண்டுகால போரும் இடம்பெயர்வும் ஏற்கனவே பலவீனப்படுத்திய சமூகங்களை அது தாக்கியது. வீடுகள், மீன்பிடி சொத்துகள், பள்ளிகள், சுகாதார நிலையங்கள், கிணறுகள் மற்றும் வீதிகள் அழிந்தன் குடும்பங்கள் பிரிந்தன் பெருமளவு மக்கள் உடனடி உதவியைத் தேவைப்பட்டனர்.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் சில இடங்களில் ஒரு மணி நேரத்துக்குள் மீட்பு பணிகள் தொடங்கியது; சுமார் 3,500 நிரந்தர பணியாளர்கள் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான தன்னார்வலர்கள் ஆதரவளித்தனர். ஏற்கனவே இருந்த மாவட்ட வலைப்பின்னல் உள்ளூர் அலுவலகங்களையும் சமூகத் தொடர்புகளையும் அவசர ஒருங்கிணைப்பு மையங்களாக மாற்ற உதவியது.
உடனடி நடவடிக்கைகளில் உயிர் தப்பியவர்களை மீட்குதல், காயமடைந்தவர்களை எடுத்துச் செல்லுதல், உடல்களை மீட்டெடுத்து அடையாளம் கண்டு அடக்கம் செய்தல், அவசர மருத்துவ பராமரிப்பு, சமைத்த உணவு மற்றும் உலர் உணவு, தற்காலிக தங்குமிடங்கள், பாதுகாப்பான குடிநீர், அவசர சுகாதாரம், மாசடைந்த கிணறுகளை சுத்தம் செய்தல், உடைகள் மற்றும் உளவியல்-சமூக உதவி ஆகியவை இடம்பெற்றன.
வெளிநாட்டு தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் அமைப்புகளும் தமிழ் சமூகங்களும் நிதி, பொருட்கள், தன்னார்வலர்கள் மற்றும் தொழில்முறை நிபுணத்துவத்தை திரட்டின. மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், ஆலோசகர்கள் மற்றும் பிற நிபுணர்கள் நேரடியாகச் சென்றோ தொலைவிலிருந்தோ பங்களித்தனர்.
18. 2005-2007 சுனாமி நிவாரணத்திலிருந்து நிலையான கிராம புனரமைப்பிற்கு
சுனாமிக்குப் பிந்தைய சவால் உயிர் காப்பிலிருந்து புனரமைப்பிற்கு மாறியது. ஒரு நிரந்தர வீடு மட்டும் ஒரு சமூகத்தை மீள உருவாக்காது; குடிநீர், சுகாதாரம், வீதிகள், பள்ளி அல்லது முன்பள்ளி, சுகாதார சேவை, வாழ்வாதாரம், பொது இடங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்பு தேவைப்பட்டது.
நிரந்தர மற்றும் இடைக்கால வீடமைப்பு, WATSAN, மீன்பிடி உதவி, விவசாயம், தொழிற்பயிற்சி, சமூக வசதிகள், கல்வி, உளவியல் புனர்வாழ்வு மற்றும் வருமான உருவாக்கம் ஆகியவை சுனாமி பிந்தைய திட்டங்களில் இணைக்கப்பட்டன.
மீன்பிடி மற்றும் கடற்கரை சமூகங்களில் வாழ்வாதார மீட்பு மிக முக்கியமானது. படகுகள், உபகரணங்கள், கருவிகள், தொழிற்திறன் மற்றும் சிறு தொழில் உதவிகள் நிவாரணத்திலிருந்து பொருளாதார மீட்சிக்கான மாற்றத்தின் பகுதிகளாக இருந்தன.
இக்காலகட்டத்தில் அரசின் தேசிய Transitional Accommodation Project இல் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் பங்கேற்றது அந்த திட்டத்தினை சிறப்பாக நடைமுறைப் படுத்தியதற்காக இலங்கை அரசு மற்றும் சர்வதேச அங்கிகாரமும் கிடைத்தது.
19. 2006-2009 மீண்டும் போர் மற்றும் சுருங்கிய மனிதாபிமான செயற்பாட்டு வெளி
சுனாமி புனரமைப்பு இன்னும் நடைபெற்று கொண்டிருந்த 2006ஆம் ஆண்டில் மோதல் போக்கு தீவிரமடைந்தது. தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் மீண்டும் பெருமளவு இடம்பெயர்வை எதிர்கொண்டது ஆனால் இம்முறை அரசியல், நிதி மற்றும் பாதுகாப்பு கட்டுப்பாடுகள் அதிகரித்த சூழலில் செயல்பட வேண்டியிருந்தது.
2006 ஜனவரி 29 மற்றும் 30 தேதிகளில் பொலன்னறுவை மாவட்டத்தின் வெலிக்கந்தை பகுதியில் ஏழு தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழக பணியாளர்கள் காணாமல் போனார்கள். Amnesty International விசாரணை மற்றும் விளக்கம் கோரி அவசர நடவடிக்கை வெளியிட்டது. அவர்கள் மீண்டும் திரும்பவில்லை; பின்னர் அவர்கள் சித்திரவதை செய்து கொல்லப்பட்டதாக செய்திகள் கூறியது. மனித உரிமை அறிக்கைகள் Karuna Group/TMVP மற்றும் அரச பாதுகாப்புப் படையினரின் உடந்தை குறித்த குற்றச்சாட்டுகளை பதிவு செய்தன. கழகம் இது தொடர்பாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் முறையிட்டது.
2006 ஆகஸ்டில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் யாழ்ப்பாண அலுவலகம் தாக்கப்பட்டு எரிக்கப்பட்டது. பிற அலுவலகங்கள் சோதனை செய்யப்பட்டன வங்கிக் கணக்குகள் முடக்கப்பட்டன. 2007 நவம்பரில் அமெரிக்க நிதித்துறை Executive Order 13224 கீழ் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தைப் பட்டியிட்டு LTTE நிதிசேகரிப்பு மற்றும் கொள்முதலுக்கு உதவியதாக குற்றஞ்சாட்டியது. இதே காலப்பகுதியில் இலங்கை அரசும் கழகத்தினை தடை செய்து சொத்துக்களை முடக்கியது.தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் இக்குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்தது.
20. 2008-2009 வணங்காமண் (Vanangaman) மற்றும் இறுதி மனிதாபிமான அவசரநிலை
வன்னி மனிதாபிமான நெருக்கடி தீவிரமடைந்தபோது புலம்பெயர் தமிழர் சமூகங்கள் மீண்டும் சர்வதேச அளவில் வளங்களைத் திரட்ட முயன்றன. ‘Vanangaman’ அல்லது ‘Mercy Mission to Vanni’ உணவு, மருந்து மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்களை சேகரித்தது.
2009 மே மாதத்தில் பிரான்சின் Fos-sur-Mer துறைமுகத்திலிருந்து MV Captain Ali கப்பலில் சுமார் 884 மெட்ரிக் தொன் மனிதாபிமானப் பொருட்கள் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டன. முன்னாள் Sri Lanka Monitoring Mission உறுப்பினரான ஐஸ்லாந்தைச் சேர்ந்த Kristjan
Gudmundsson உட்பட மனிதாபிமான மற்றும் மருத்துவப் பணியாளர்கள் கப்பலில் இருந்தனர்.
கப்பல் கடலில் இருந்தபோதே 2009 மே 19 அன்று போர் முடிவடைந்தது. ஜூன் மாதத்தில் இலங்கை அதிகாரிகள் கப்பலைத் தடுத்து நேரடியாக இறக்க அனுமதிக்கவில்லை. விவகாரம் பிரித்தானிய பாராளுமன்றத்திலும் எழுப்பப்பட்டது. பின்னர் கப்பல் சென்னை நோக்கிச் சென்றது பொருட்கள் இந்திய செஞ்சிலுவைச் சங்க வழிமுறையின் மூலம் மனிதாபிமான மாற்றத்திற்கு கையாளப்பட்டன.
வன்னிக்குள் பொதுமக்கள் தொடர்ந்து சிறிய பகுதிகளுக்குள் இடம்பெயர்ந்தனர். உணவு, மருந்து, எரிபொருள், தங்குமிடம் மற்றும் சுகாதாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது.
2009 ஏப்ரல்-மே: முள்ளிவாய்க்காலில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின்
இறுதிக்கட்ட மனிதாபிமானப் பணிகள்
2009 ஏப்ரல் மாதத்திற்குள் வன்னியின் மனிதாபிமான செயற்பாட்டு வெளி முள்ளிவாய்க்காலைச் சுற்றிய மிகச் சிறிய கடலோரப் பகுதிக்குள் சுருங்கியிருந்தது. பெருமளவு இடம்பெயர்ந்த பொதுமக்கள் உணவு, மருந்து, தங்குமிடம், குடிநீர் மற்றும் சுகாதார வசதிகளில் கடுமையான பற்றாக்குறையுடன் அங்கு திரண்டிருந்தனர். இந்நிலையிலும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் மீதமிருந்த உள்ளூர் கள வலைப்பின்னல் தொடர்ந்து செயல்பட்டன. இதில் மிக விரிவான முதன்மை ஆவணம், முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்த தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழக கள அலுவலகத் தலைவர் Lawrence Christy வெளியிட்ட, 2009 ஏப்ரல் 26 அன்று புதுப்பிக்கப்பட்ட “TRO’s Relief Activities in Vanni” அறிக்கையாகும்.
உணவு மற்றும் அவசர நிவாரணம்
ஏப்ரல் 26 கள அறிக்கையின்படி முள்ளிவாய்க்காலில் 17 கஞ்சி வழங்கும் நிலையங்கள் இயங்கின. காலை சுமார் 10 மணி முதல் மாலை 4 மணி வரை அரிசி, தண்ணீர், உப்பு மற்றும் பால் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட எளிய கஞ்சி வழங்கப்பட்டது. தினமும் சுமார் 50,000 பேர் இதனால் பயனடைந்தனர். குறிப்பாக குழந்தைகள், கர்ப்பிணிகள், பாலூட்டும் தாய்மார்கள் மற்றும் முதியவர்களுக்கு இது முக்கியமான உணவாதாரமாக இருந்தது.
மே 2 நிலவர அறிக்கையில் மீதமிருந்த பகுதியில் சுமார் 165,000 மக்கள் இருந்ததாக தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் மதிப்பிட்டதுடன், அவர்களுக்குத் தேவையான உணவு மற்றும் உள்ளே வந்த உணவுப் பொருட்களுக்கிடையில் மிகப்பெரிய இடைவெளி இருப்பதாக தெரிவித்தது.
மாத்தளன், அம்பலவன்பொக்கணை மற்றும் வலைஞர்மடம் போன்ற பகுதிகளிலிருந்து முள்ளிவாய்க்கால் நோக்கி மீண்டும் நகர வேண்டிய குடும்பங்களுக்கு தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் டிராக்டர்கள், canter வாகனங்கள், HiAce வாகனங்கள் மற்றும் படகுகள் மூலம் போக்குவரத்து உதவி செய்தது. அவசரமாக இடம்பெயர்ந்ததால் தங்களது தார்ப்பாய்களைக்கூட எடுத்துச் செல்ல முடியாத குடும்பங்களில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு கிடைத்தளவு தார்ப்பாய்கள் வழங்கப்பட்டன.
நீர், சுகாதாரம் மற்றும் சமூக வாழ்வாதாரம்
மக்கள் மணற்பாங்கான கடலோரப் பகுதியில் அதிகமாகச் சுருங்கியபோது பாதுகாப்பான குடிநீர் மற்றும் கழிப்பறை வசதி உடனடி பொதுச் சுகாதாரப் பிரச்சினையாக மாறியது. குடிப்பதற்கான அவசரக் கிணறுகள், குளியல் மற்றும் துணி துவைப்பதற்கான தனிக் கிணறுகள், தற்காலிக கழிப்பறைகள் ஆகியவற்றை தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் உள்ளூர் பொருட்களைப் பயன்படுத்தி அமைத்தது. ஏப்ரல் 26 அன்று பத்து அவசரக் கிணறுகளும் பத்து தற்காலிக கழிப்பறைகளும் கட்டப்பட்டது.
அவசர மீட்புக் குழுக்கள் மற்றும் மருத்துவமனை உதவி
முள்ளிவாய்க்காலில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் செய்த பணிகளில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது காயமடைந்தவர்களை மீட்கும் செயற்பாடாகும். ஏப்ரல் 26 அறிக்கையின்படி ஏழு Emergency Rescue Teams இயங்கின. ஒவ்வொரு குழுவிலும் பொதுவாக ஐந்து பணியாளர்கள், ஒரு வாகனம் மற்றும் இரண்டு மோட்டார் சைக்கிள்கள் இருந்தன. தாக்குதலுக்குப் பின்னர் சம்பவ இடத்துக்குச் சென்று காயமடைந்தவர்களை தூக்கி மருத்துவ நிலையங்களுக்கு எடுத்துச் செல்வதே அவர்களின் பணி.
இந்த மீட்புக் குழுக்கள் சுமார் 10,000 காயமடைந்தவர்களை மருத்துவமனைகளுக்கு எடுத்துச் சென்றனர் மேலதிக தாக்குதல் ஏற்படும் அபாயம் இருந்தபோதும் சம்பவ இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால் இந்தப் பணி மிகவும் ஆபத்தானதாக இரவு நேரங்களிலும் மீட்புக் குழுக்கள் தயாராக இருக்க வேண்டியிருந்தது.
முள்ளிவாய்க்காலில் இயங்கிய தற்காலிக மருத்துவமனைக்கும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் விரிவான மருத்துவமல்லாத ஆதரவை வழங்கியது. காயமடைந்தவர்களை வாகனங்களில் இருந்து இறக்கி சிகிச்சைப் பகுதிக்கு எடுத்துச் செல்லுதல், மருத்துவர்கள் பார்க்கும் வரை ஆரம்ப உதவி வழங்குதல், மருத்துவமனை வளாகத்தை சுத்தப்படுத்துதல், கழிவுகளை அகற்றுதல், அனுமதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளைப் பராமரித்தல், காயமடைந்தோர், நோயாளிகள் மற்றும் முதியவர்களை கடல் வழி வெளியேற்றப் புள்ளிக்கு எடுத்துச் செல்லுதல் மற்றும் உயிரிழந்தவர்களின் உடல்களை அகற்றுதல் ஆகியவை இதில் அடங்கின.
காயமடைந்தவர்களைப் பெற்றுக்கொண்டு நகர்த்துவதற்காக ஐந்து தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழக பணியாளர்கள் மருத்துவமனையில் 24 மணி நேரமும் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தனர். நோயாளிகள் மற்றும் பணியாளர்களுக்கான உணவையும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் ஒழுங்குபடுத்தியது
Gandhi Illam மற்றும் Gurukulam வழியாக சுமார் 300 குழந்தைகள் தொடர்ந்து பராமரிக்கப்பட்டனர். தொடர்ச்சியான இடம்பெயர்வில் பெற்றோரிடமிருந்து பிரிந்த குழந்தைகளும் பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகளும் இதில் இருந்தனர். உணவு, தங்குமிடம், உடை மற்றும் பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்டது.
சுமார் 217 முதியவர்களும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பராமரிப்பைப் பெற்றனர். சிலர் குடும்பத்தினரிடமிருந்து பிரிந்திருந்தனர்; சிலர் தங்கள் பிள்ளைகள் அல்லது உறவினர்களை இழந்திருந்தனர்.
இறுதிக்கட்ட அவசரநிலையிலும் றூவைந Pபைநழn கிடைத்த பொருட்களைப் பயன்படுத்தி ஊன்றுகோல்கள் தயாரித்தல் மற்றும் செயற்கை அங்கங்களைப் பழுதுபார்த்தல் தொடர்ந்தது. புதிய அங்க இழப்புகள் அதிகரித்த நிலையில் செயற்கை அங்கங்களுக்கான தேவை மிகுந்திருந்தாலும் தேவையான மூலப்பொருட்களைப் பெறுவது மிகவும் கடினமாகிவிட்ட து.
உயிரிழந்தவர்களின் உடல்கள், பதிவு மற்றும் இறுதி வாரங்கள்
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் தன்னார்வலர்கள் மேற்கொண்ட மிகக் கடினமான மனிதாபிமானப் பணிகளில் ஒன்று உயிரிழந்தவர்களின் உடல்களைச் சேகரித்து அடக்கம் அல்லது தகனம் செய்வதாகும். பதுங்குகுழிகள், தற்காலிக தங்குமிடங்கள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் தாக்குதல் இடங்களிலிருந்து உடல்கள் சேகரிக்கப்பட்டது. சுமார் 6,500 உடல்கள் சேகரிக்கப்பட்டு அடக்கம் அல்லது தகனம் செய்யப்பட்டது.
உயிரிழப்புகளைப் பதிவு செய்யும் மையங்களையும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் இயக்கியது.
மே 2 2009 உணவுப் பற்றாக்குறை மேலும் மோசமடைந்தது. சுமார் 165,000 மக்களுக்கு மாதத்திற்கு ஏறத்தாழ 2,500 மெட்ரிக் தொன் உணவு தேவைப்பட்டது. ஆனால் ஏப்ரல் முழுவதும் கப்பல் மூலம் சுமார் 60 மெட்ரிக் தொன் மட்டுமே வந்ததது. இதனால் கஞ்சி நிலையங்களும் பிற சேவைகளும் கடுமையான சூழலில் செயல்பட்டன.
மே 10-11 காலப்பகுதியில் Lawrence Christy மிக உயர்ந்த பொதுமக்கள் உயிரிழப்பு மதிப்பீடுகளை வெளியிட்டு சர்வதேச தலையீடு, உணவு மற்றும் மருந்து உதவியை அவசரமாகக் கோரினார்.
வரலாற்று முக்கியத்துவம்
2009 ஏப்ரல்-மே மாதங்களில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் முள்ளிவாய்க்கால் செயற்பாடு நிவாரணப் பொருட்கள் விநியோகத்தை மட்டும் கொண்டதாக இருக்கவில்லை உணவு வழங்குதல், இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களுக்கு போக்குவரத்து, அவசர நீர் மற்றும் சுகாதார வசதிகள், காயமடைந்தவர்களை மீட்பது, தற்காலிக மருத்துவமனைக்கு உதவுதல், குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்களைப் பராமரித்தல், குறைந்தளவிலான மாற்றுத்திறனாளர் புனர்வாழ்வு, உயிரிழந்தவர்களை அடக்கம்ஃதகனம் செய்தல், மரணப் பதிவு மற்றும் சமூகத் தன்னார்வ இயக்கம் ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் மேற்கொண்ட உள்ளூர் மனிதாபிமான உட்கட்டமைப்பாக அதன் மீதமிருந்த வலைப்பின்னல் செயல்பட்டது.
இந்த காலத்தின் நிறுவன முக்கியத்துவமும் குறிப்பிடத்தக்கது. ஊட்டச்சத்து, குழந்தைப் பராமரிப்பு, முதியோர் பராமரிப்பு, White Pigeon, போக்குவரத்து, சமூக இயக்கம் மற்றும் அவசர தளவாடம் போன்ற பல ஆண்டுகளில் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் வளர்த்த சேவைகள் அனைத்தும் முள்ளிவாய்க்காலின் இறுதி அவசரநிலையில் மிகவும் சுருக்கமான ஒரு கள அமைப்புக்குள் ஒன்றிணைந்தன. உதவி செய்த பணியாளர்களும் தன்னார்வலர்களும் அவர்கள் சேவை செய்த மக்களுடன் அதே சுருங்கிய மோதல் பகுதிக்குள் வாழ்ந்தனர். இந்த இறுதி போரின் மனிதாபிமானப் பணிகளில் ஈடுபட்ட 13 பேர் தம் உயிர்களை ஆகுதியாக்கினர், 4 பேர் காணாமல் போயினர், பலர் பலத்த காயங்களுக்கு உள்ளாகினர் .
21. 2009 மே க்குப் பிந்தைய காலம் முகாம்கள், குடும்பப் பிரிவு மற்றும் மாற்றமடைந்த செயற்பாடு
போர் முடிந்த பின்னர் சுமார் 280,000-290,000 பொதுமக்கள் இறுதி மோதல் பகுதியிலிருந்து அரசுக் கட்டுப்பாட்டு பகுதிகளுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர்; மிகப்பெரிய மக்கள் திரள் வவுனியா மாவட்டத்தின் Menik Farm முகாமில் இருந்தது. UN மற்றும் மனித உரிமை ஆவணங்கள் ஆரம்பகால முகாம் அமைப்புகளில் நகர்வுச் சுதந்திரம், மனிதாபிமான அணுகல், நீர், சுகாதாரம், மருத்துவம் மற்றும் குடும்பப் பிரிவு குறித்த கவலைகளை பதிவு செய்தன.
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் முந்தைய கள அமைப்பு அடிப்படையாகச் சிதைந்திருந்தது. பணியாளர்கள் இடம்பெயர்ந்தோ பிரிந்தோ இருந்தனர்; அலுவலகங்கள் மற்றும் தொடர்பு அமைப்புகள் இழக்கப்பட்டன. தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் சமூகத் தொடர்புகள், மத நிறுவனங்கள், நலன்புரி அமைப்புகள் மற்றும் புலம்பெயர் வலைப்பின்னல்கள் வழியாக உதவிகளை மீண்டும் இணைக்க முயற்சிக்கப்பட்டது.
குடும்பத் தேடல் முக்கிய மனிதாபிமானப் பிரச்சினையாகியது. போர், வெளியேற்றம், மருத்துவ மாற்றம், பாதுகாப்புச் சோதனை மற்றும் வௌ;வேறு முகாம்களுக்கு மாற்றம் ஆகியவற்றில் உறவினர்கள் பிரிந்தனர். உள்ளூர் மற்றும் சர்வதேச வலைப்பின்னல்கள் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கும் உறவினர்களைத் தேடுவதற்கும் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் உதவின.
22. திரும்புதல் மற்றும் மீள்குடியேற்றம் போருக்குப் பிந்தைய வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல்
முகாம்களில் இருந்து மக்களை விடுவித்தல் 2009இன் இரண்டாம் பாதியில் தொடங்கி 2010இல் வேகமடைந்தது. ஆனால் முகாமிலிருந்து வெளியேறுதல் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிட்டதாக அர்த்தமல்ல.
பல பகுதிகளில் சேதமடைந்த வீடுகள், மாசடைந்த அல்லது பராமரிக்கப்படாத கிணறுகள், புதர்மூட்டிய விவசாய நிலங்கள், கண்ணிவெடிகள் அல்லது வெடிக்காத வெடிபொருட்கள், சீர்குலைந்த பொது சேவைகள் மற்றும் குறைந்த வேலைவாய்ப்புகள் இருந்தன. பெண்தலைமை குடும்பங்கள், குழந்தைகள், முதியோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், வருமானம் ஈட்டுபவரை இழந்த குடும்பங்கள் மற்றும் வாழ்வாதாரச் சொத்துகள் இல்லாத குடும்பங்கள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களாக இருந்தனர்.
வீடு புனரமைப்பு, கல்வி, வாழ்வாதார உதவி, விவசாயம், குழந்தைகள் சேவை மற்றும் நீண்டகால பராமரிப்பு ஆகிய வழிகளில் உதவி வழங்கும் நோக்கம் அதிகரித்தது. பெரிய மத்திய அமலாக்க அமைப்பை உடனடியாக மீண்டும் உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, சர்வதேச தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழக ஆதரவாளர்கள் உள்ளூர் நிறுவனங்கள், குழந்தைகள் இல்லங்கள், முதியோர் இல்லங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் வழியாக அதிகமாக பணியாற்றினர்.
23. காலகட்டங்களைக் கடந்த தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் அபிவிருத்தித் தத்துவம்
1985 தமிழ்நாட்டில் அகதிகள்: உணவு, மருந்து, முகாம் நலன்புரி மற்றும் தன்னார்வ ஒருங்கிணைப்பு.
1987-1994 போர் மற்றும் மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெயர்வு, தென்தமிழ்ஈழ இடம்பெயர்வு அவசர நிவாரணத்திலிருந்து புனர்வாழ்வு மற்றும் சமூக நலன்புரிக்கு விரிவடைதல்.
1995-1996 யாழ்ப்பாணம்ஃவன்னி பெரும் இடம்பெயர்வு: சமைத்த உணவு, போக்குவரத்து, தங்குமிடம், குடியேற்றம் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு.
1997-1999 உணவுப் பாதுகாப்பின்மை: ஊட்டச்சத்து, விவசாயம், சேமிப்பு மற்றும் உள்ளூர் உற்பத்தி.
1990கள், 2000கள், நீண்டகால சமூகப் பாதிப்பு: கிராமக் குழுக்கள், SEDB, WATSAN,
WDRO, குழந்தைகள் சேவைகள் மற்றும் தொழிற்பயிற்சி.
1999 முதல் கண்ணிவெடிகள்: மனிதாபிமான கண்ணிவெடி அகற்றல், மீள்குடியேற்றம் மற்றும் வாழ்வாதாரம்.
2002-2004 போர்நிறுத்தம்: புனரமைப்பு, சர்வதேச ஒத்துழைப்பு மற்றும் ஒருங்கிணைந்த அபிவிருத்தி.
2004-2007 சுனாமி: மீட்பு, தங்குமிடம், WATSAN, நிரந்தர வீடமைப்பு மற்றும் நிலையான கிராம புனரமைப்பு.
2006-2009 மீண்டும் போர்: சுருங்கிய மனிதாபிமான அணுகலுக்குள் அவசர நிவாரணம்.
2008-2009 இறுதி வன்னி அவசரநிலை: உள்ளூர் கள நிவாரணம் மற்றும் Vanangaman வழியிலான புலம்பெயர் இயக்கம்.
2009க்கு பின் முகாம்கள் மற்றும் கடினமான திரும்புதல்: புலம்பெயர் மற்றும் உள்ளூர் நிறுவனங்கள் வழியிலான ஆதரவு.
ஊட்டச்சத்து மையங்கள் உடல்நலத்தை மீட்டெடுத்தன் SEDB சிறிய மூலதனத்தை வாழ்வாதாரமாக மாற்ற முயன்றது WATSAN நோயைத் தடுத்து குடியேற்றங்களை வாழக்கூடியதாக மாற்றியது WDRO பெண்களின் பொருளாதார சுயநிலையை வலுப்படுத்தியது White Pigeon செயற்கை அங்கத்தை திறன்களும் வேலைவாய்ப்பும் உடன் இணைத்தது; முன்பள்ளிகள் எதிர்கால மனித மூலதனத்தில் முதலீடு செய்தன் CBO பயிற்சி உள்ளூர் நிறுவனங்களை வலுப்படுத்தியது; கண்ணிவெடி அகற்றல் நிலத்தை மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடியதாக மாற்றியது.
நிவாரணம் – புனர்வாழ்வு – வலுப்படுத்தல் – சமூக அபிவிருத்தி – தன்னிறைவு
24. திட்டங்களின் பின்னால் இருந்த மக்கள்
தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் வரலாற்றை அமைப்பு கட்டமைப்புகள் அல்லது திட்ட எண்ணிக்கைகள் மூலம் மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. பொறுப்பாளர்கள் , போராளிகள், அகதி முகாம்களில் மருத்துவம் செய்த மருத்துவர்கள், உணவு சமைத்தவர்கள், பொருட்களை எடுத்துச் சென்ற சாரதிகள், கிணறுகளை ஆய்வு செய்த பொறியாளர்கள், முன்பள்ளி ஆசிரியர்கள், கண்ணிவெடி அகற்றுநர்கள், ஆலோசகர்கள், செயற்கை அங்க தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள், சமூக இயக்குநர்கள், கணக்காளர்கள், புலம்பெயர் தன்னார்வலர்கள் மற்றும் உழைப்பை வழங்கிய உள்ளூர் மக்கள் அனைவரும் இந்த வரலாற்றின் பகுதிகள்.
அவசரநிலைகளில் இவர்களில் பலரும் தாமே இடம்பெயர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பணியாற்றிய சமூகங்களின் மொழி, குடும்ப வலைப்பின்னல், புவியியல் மற்றும் முன்னுரிமைகள் குறித்த உள்ளூர் அறிவு தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகத்தின் செயற்பாட்டுத் திறனின் முக்கிய அம்சமாக இருந்தது.
புலம்பெயர் நிபுணர்கள் குறுகிய மருத்துவப் பயணம் அல்லது தொழில்நுட்ப மதிப்பீட்டிலிருந்து நீண்டகால நிதிசேகரிப்பு, திட்ட வடிவமைப்பு, கொள்முதல் மற்றும் பயிற்சி வரை பங்களித்தனர். இதனால் உள்ளூர் அனுபவமும் சர்வதேச வளங்களும் இணைந்தன.
முடிவுரை: மனிதாபிமான உயிர்காப்பிலிருந்து நிலையான சமூக வாழ்க்கை வரை
1985இல் தமிழர் புனர்வாழ்வுக் கழகம் உருவானதற்கான உடனடி காரணம் அகதிகளின் அவசரத் தேவைகள். அடுத்த பல தசாப்தங்களில் தேவைகளின் தன்மை மீண்டும் மீண்டும் மாறியது அதனுடன் அமைப்பின் பணிகளும் மாறின.
மக்கள் பசியால் பாதிக்கப்பட்டபோது உணவு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இடம்பெயர்வு நீண்டபோது புனர்வாழ்வு வளர்ந்தது. குடும்பங்களுக்கு வருமானம் இல்லாதபோது வாழ்வாதாரம் மற்றும் சமூக-பொருளாதார நிதி ஆதரிக்கப்பட்டது. பாதுகாப்பான நீர் இல்லாதபோது WATSAN வளர்க்கப்பட்டது. பெண்கள் குடும்பத் தலைவர்களாக மாறியபோது பொருளாதார வலுப்படுத்தல் திட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. குழந்தைகள் குடும்ப ஆதரவை இழந்தபோது இல்லங்கள் மற்றும் கல்விச் சேவைகள் வளர்க்கப்பட்டன. ஆரம்பக் கல்வி பாதிக்கப்பட்டபோது முன்பள்ளிகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டது. மக்கள் அங்கங்களை இழந்தபோது White Pigeon இயக்கத் திறன் மற்றும் சுயநிலையை மீட்டெடுக்க முயன்றது. கண்ணிவெடிகள் திரும்புதலைத் தடுத்தபோது மனிதாபிமான கண்ணிவெடி அகற்றல் மீள்குடியேற்றத்தின் பகுதியாகியது. சுனாமி முழு கடற்கரை சமூகங்களை அழித்தபோது போர்கால புனர்வாழ்வு அமைப்புகள் பேரிடர் மீட்பு மற்றும் நிலையான கிராம புனரமைப்பிற்கு திருப்பப்பட்டன.
இந்த எல்லா காலகட்டங்களிலும் புலம்பெயர் தமிழர் சமூகம் நிதி, பொருட்கள், தொழில்முறை நிபுணத்துவம், தன்னார்வ உழைப்பு மற்றும் சர்வதேச அணுகலை வழங்கியது. பாதிக்கப்பட்ட பல சமூகங்களிடம் தங்களுக்குத் தேவையான பொருளாதார வளங்கள் குறைவாக இருந்ததால் இந்த பங்கு மிக முக்கியமானது.
நாற்பது ஆண்டுகால வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நிறுவன வளர்ச்சி ஒரு அமைப்பு பெரிதானது என்பதல்ல. மனிதாபிமான உதவி அவசரநிலையில் உயிரைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; ஆனால் புனர்வாழ்வு இறுதியில் மக்கள் மற்றும் சமூகங்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தைத் தாங்களே நிர்வகிக்கும் ஆற்றலை மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தின் வளர்ச்சியே அதன் மையமாகும்.
நிவாரணம் → புனர்வாழ்வு → வலுப்படுத்தல் → தன்னிறைவு